غزل ۳۱۲۸ - تو هر چند صدری، شه مجلسی

تو هر چند صَدری، شَهِ مَجْلِسی
زِ هستی نَرَستی، دَرین مَحْبَسی ۱

بِدِه وامِ جان، گَر وجوهیْت هست
دَرآ مُفْلِسانه، اگر مُفْلِسی ۲

غَریمانْ بِرَستند و تو حَبْسِ غَم
گَهْ از‌ بی‌کسیّ و گَهْ از ناکَسی ۳

دَرین راهِ‌ بی‌راه، اگر سابِقی
چو واگردد این کاروان، واپَسی ۴

لَطیفانِ خوشْ چَشم هستند، لیک
به چَشمَت نَیارَند، زیرا خَسی ۵

نه بازی، که صَیّادِ شاهان شَوی
بُرو سویِ مُردار، چون کَرکَسی ۶

نه‌یی شاخِ تَرّ و پَذیرایِ آب
نه دَرخورْدِ باغ و رَز و مَغْرِسی ۷

بُرو سویِ جمعی، چه در وحشتی؟
بِیَفروز شمعی، چرا مُغْلِسی؟ ۸

چو اِسْتارگان اَنْدرین بُرجِ خاک
گَهی کُنَّسیّ و گَهی خُنَّسی ۹

خَمُش کُن، مَباف این دَم از بَهرِ بُرد
چو در بُرد مانْدی؟ تو خود اَطْلَسی ۱۰