غزل ۵۳۱۷ - نیست از عزلت غباری بر دل دیوانه ام

نیست از عزلت غباری بر دل دیوانه ام
دربهاران از زمین سر بر نیارد دانه ام ۱

بس که شد از گرد کلفت دلگران غمخانه ام
آیه رحمت شمارد سیل را ویرانه ام ۲

می گشایم با تهیدستی گره از کار خلق
بر سر مردم ازان فرمانرواچون شانه ام ۳

هر کجا هنگامه گرمی است می گردم سپند
دربهاران عندلیب و در خزان پروانه ام ۴

سیل در ویرانی من بی گناه افتاده است
آب بر می آورد چون چشم از خود خانه ام ۵

در مذاق من شراب تلخ آب زندگی است
شیشه چون خالی شد از می پر شد پیمانه ام ۶

گرچه از گنج گهر کردم جهان را بی نیاز
نیست شمعی غیر چشم جغد در ویرانه ام ۷

گر نشوید ابر صائب نامه اعمال من
می کند پاک از گناهان گریه مستانه ام ۸