غزل ۵۲۹۶ - تا شده است از دوربینی عاقبت بین دیده ام

تا شده است از دوربینی عاقبت بین دیده ام
در ترازوی قیامت خویش را سنجیده ام ۱

منت دست نوازش می کشم از دست رد
از قبول خلق از بس بی تمیزی دیده ام ۲

کی نظر بندم به صحرا می کند چشم غزال
این نوازشها که من از سنگ طفلان دیده ام ۳

می کند در پیش پا دیدن نگاهم کوتهی
بس که از شرم غدار او نظر دزدیده ام ۴

بوده ذوق پاره گردیدن گریبانگیر من
جامه ای چون کعبه در سالی اگر پوشیده ام ۵

برزمین ناید ز شادی پای من چون گردباد
تا خس و خاشاک هستی را بهم پیچیده ام ۶

زینهار از کامجویی دست خود کوتاه دار
کز گل ناچیده من صد دامن گل چیده ام ۷

کرده ام از بهر کاهش خویش را گرد آوری
چون مه نو ز التفات مهر اگر بالیده ام ۸

مد احسان می شمارم پیچ و تاب ماررا
چین ابرویی که من از اهل دولت دیده ام ۹

آیه رحمت شمارم سبزه زنگار را
از جهان نادیدنی از بس که صائب دیده ام ۱۰