غزل ۵۲۸۰ - گر چه از دریا به ظاهر چون گهر بگسسته ام

گر چه از دریا به ظاهر چون گهر بگسسته ام
ازره پنهان به آن روشن روان پیوسته ام ۱

در سرانجام جهان از بی دماغیهای من
می توان دانست دل بر جای دیگر بسته ام ۲

چون شود مانع مرا از سیر زنجیر جنون
من که از بند فرنگ عقل بیرون جسته ام ۳

آشنا جویان عالم خویش را گم کرده اند
فارغم از آشنایان تا به خود پیوسته ام ۴

در شکست کشتی من موج خونخواری شده است
هر لب نانی که بر خوان فلک بشکسته ام ۵

گر چه عالم منتظم از فکر باریک من است
درنظر بیقدرتر از رشته گلدسته ام ۶

بگذرانم چون سلام آشنایی را ز خود
از دهان شیر پندارم مسلم جسته ام ۷

می شمارد عشق صائب از تن آسانان مرا
گر چه از درد طلب هرگز ز پا ننشسته ام ۸