غزل ۵۲۱۳ - جمعی که پیش خلق گذارند به خاک

جمعی که پیش خلق گذارند به خاک
پیش از اجل روند ز خست فرو به خاک ۱

نیرنگ عاقبت چه کند با سیه دلان
جایی که آفتاب رود زردرو به خاک ۲

بر مور و مار جای نفس تنگ گشته است
بردند بس که آدمیان آرزو به خاک ۳

از هجر شکوه بادر و دیوار می کنم
چون داغ دیده ای که کند گفتگوبه خاک ۴

نیش است درنظر رگ ابری که خشک شد
چندان که ممکن است مریز آبرو به خاک ۵

مرگ ازهوای عشق سرم را تهی نساخت
خالی نشد زباده مرااین کدو به خاک ۶

از چشم حرص، دل نگرانی نبرد مرگ
این زخم جانستان نپذیرد رفو به خاک ۷

از حسرتش به سینه زند سنگ،لامکان
آن گوهری که می کنیش جستجو به خاک ۸

زان لعل آبدار خوشم با جواب خشک
سازند درمقام ضرورت وضو به خاک ۹

غافل به ماندگان نظر از رفتگان کند
گر صد هزار رود پیش ازو به خاک ۱۰

شرط سجود حق ز جهان دست شستن است
زنهار روی خود ننهی بی وضو به خاک ۱۱

صائب ز داغ لاله سیه روزتر شود
هر قطره خون که می چکد ازتیغ او به خاک ۱۲