غزل ۵۱۴۹ - چنان که بلبل مسکین بود خزان درباغ

چنان که بلبل مسکین بود خزان درباغ
ز یار و دوست جدا مانده ام چنان درباغ ۱

سبک در آیم وبیرون روم سبک چو نسیم
نیم به خاطر نازکدلان گران درباغ ۲

فتاده ایم پی هم چو برگهای خزان
اگر چه یک دوسه روزیم میهمان درباغ ۳

ز خویش خیمه برون زن، غم رفیق مخور
که شد ز بوی گل آماده کاروان درباغ ۴

بگیر خون خود از جام ارغوانی رنگ
که یک دو هفته بود جوش ارغوان درباغ ۵

ز نارسایی مشرب، میان باده کشان
خجل ز خشکی خویشم چو آشیان درباغ ۶

چو برگ غنچه نشکفته ما گرفته دلان
نشد که سر به هم آریم یک زمان درباغ ۷

مرا که چشم به پای خودست چون نرگس
چه سود ازین که بود منزل و مکان درباغ ؟ ۸

ترست از عرق شرم جیب و دامن گل
شب گذشته که بوده است میهمان درباغ ؟ ۹

که خوشه چین شده یارب دگر ز خرمن گل ؟
که برق می جهد از چشم بلبلان درباغ ۱۰

دلیل تنگدلی بس بود همین صائب
که همچوغنچه خموشم به صد زبان درباغ ۱۱