این شعر از صائب تبریزی، با استفاده از تصاویر شاعرانه و استعارههای عمیق، به موضوعاتی مانند عشق، رنج، جدایی، و جستجوی معنا در زندگی میپردازد. شاعر از عناصری مانند پروانه و شمع، شیشه می، و کشتی برای بیان احساسات خود استفاده میکند.
این شعر دارای مفاهیم عمیق و استعارههای پیچیده است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهٔ ادبی نیاز دارد. همچنین، برخی از مضامین مانند رنج و جدایی ممکن است برای مخاطبان جوانتر سنگین باشد.
غزل ۴۹۹۲ - نکشیدیم شبی سیمبری در بر خویش
دست ماهمچو سبو ماند به زیر سر خویش ۱
نیست پروانه من قابل دلسوزی شمع
مگر ازگرمی پرواز بسوزم پر خویش ۲
گردن شیشه می حکم بیاضی دارد
که کسی از خط پیمانه نپیچد سر خویش ۳
چند مژگان تو بااهل نظر کج بازد؟
هیچ کس تیر نینداخته بر لشکر خویش ۴
نیستی اخگر، ازین پرده نیلی بدر آی
چند در پرده توان بود زخاکستر خویش؟ ۵
کشتی خویش به ساحل نتوانی بردن
تادرین بحر فلاخن نکنی لنگر خویش ۶
چون به بیداری ازان روی نظر بردارد؟
آنکه در خواب نهد آینه زیرسرخویش ۷
خبر از مستی سرشار ندارد صائب
هرکه مستانه نزد در دل خم ساغر خویش ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.