این شعر عرفانی از صائب تبریزی به موضوعاتی مانند عشق، بینیازی، آزادی روح، و فراتر رفتن از محدودیتهای مادی میپردازد. شاعر با استفاده از استعارههایی مانند خواب، شمع، یوسف و زنجیر، مفاهیم عمیق عرفانی را بیان میکند. او تأکید دارد که عشق واقعی از قیدوبندهای ظاهری آزاد است و تنها کسانی که از دایره تنگ خلق خارج شوند، به حقیقت میرسند.
مفاهیم عمیق عرفانی و استعارههای پیچیده این شعر برای درک و لذت بردن، به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی نیاز دارد. نوجوانان و بزرگسالان بهتر میتوانند با این مضامین ارتباط برقرار کنند.
غزل ۴۹۷۶ - حرف عقبی که درین نشأه کنی تقریرش
همچو خوابی است که درخواب کنی تعبیرش ۱
عشق از پرده ناموس برون می آید
این نه شمعی است که فانوس کند تسخیرش ۲
بی نیازی است محبت که به تکلیف گناه
دست در گردن یوسف نکند زنجیرش ۳
هر که را دایره خلق وسیع افتاده است
چار دیوار عناصر نکند دلگیرش ۴
جز دهان توکه در سبزه خط پنهان شد
نکته ای نیست که پوشیده کندتفسیرش ۵
آنچه روشن به من از شوخی آن حسن شده است
چشم آیینه به صد سال نبیند سیرش ۶
هرکه بیرون رود از شهر به امید نجات
حکم عشق است نظر بندکند نخجیرش ۷
می رسند اهل قلم از سخن آخر به نوال
این نه طفلی است کز انگشت نزاید شیرش ۸
صائب ازحلقه این سخت کمانان سخن
خامه ماست که بر سنگ نیامد تیرش ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.