این شعر عاشقانه و عرفانی از صائب تبریزی، با استفاده از تصاویر شاعرانه و استعارههای زیبا، به توصیف معشوق و تأثیرات عمیق عشق بر عاشق میپردازد. شاعر از عناصری مانند چشمهای معشوق، مژگان، لبها، و زلف او برای بیان احساسات و حالات عاشقانه استفاده کرده است. همچنین، اشاراتی به مفاهیم عرفانی مانند ایمان و قدسیان نیز در شعر دیده میشود.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب است. همچنین، استفاده از استعارهها و تصاویر پیچیده ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد.
غزل ۴۹۶۱ - ندارد سرکشی ازاهل دل قد دلارایش
پری در شیشه دارد از تذروان سروبالایش ۱
زبان العطش گویی است هرمژگان آن ظالم
به خون عاشقان تشنه است ازبس چشم شهلایش ۲
ز مژگان قدسیان را رخنه ها افکند درایمان
ز دل روی زمین شد پاک از زلف زمین سایش ۳
فلک پیمانه پرمی شود ازگردش چشمش
زمین برسرکشد مینای می از سرو بالایش ۴
که حد دارد ز طومار شکایت مهربردارد؟
که می پیچد عنان سیل رامژگان گیرایش ۵
لبش هرچند درظاهر نمی گردد جدا از هم
سخن چون خامه ریزد از به هم پیوشته لبهایش ۶
گریبان چاک چون محراب می آرد برون صائب
ز مسجد زاهدان خشک راذوق تماشایش ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.