این شعر عاشقانه و عرفانی از صائب تبریزی، عشق پاک و سودایی را به تصویر میکشد. شاعر از عشق به معشوقی با رخسار گلگون و چشمان آسمانی سخن میگوید که وجودش را دگرگون کرده است. او از درد فراق و بیتوجهی معشوق مینالد، اما عشقش را بیگناه و پاک میداند. شعر با اشاراتی به مفاهیم عرفانی مانند سفر درون و بینیازی پایان مییابد.
این شعر دارای مفاهیم عاشقانه و عرفانی عمیق است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهٔ زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۴۹۵۵ - اگر باید درآتش رفت از رخسار گلگونش
به دندان خون خود می گیرم از لبهای میگونش؟ ۱
ندارد در هوسناکی گناهی عشق پاک من
به جوش آورد خون بوسه را رخسار گلگونش ۲
مرا در یک نظر چون سرمه گردانید سودایی
بلای آسمانی بود چشم آسمان گونش ۳
به آه سرد من آن شاخ گل سر در نمی آرد
و گرنه هرنسیمی می برد از راه بیرونش ۴
سفال از بوی ریحان غوطه در دریای عنبر زد
همان خشک است مغز عاشقان از خط شبگونش ۵
سفر در خویش کردن بی نیازی بار می آرد
خوشا دیوانه ای کز سینه باشد بر مجنونش ۶
ز عقل خام طینت پختگی جویی، نمی بینی
که در خم جای دارد چون می نارس فلاطونش ۷
ز فیض عشق دارم لاله رویی درنظر صائب
که می چسبد چو داغ لاله بردل خال موزونش ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.