این متن شعری عاشقانه و پراحساس است که در آن شاعر از عشق و دلبستگی خود به معشوق سخن میگوید. او از زیباییهای معشوق، ناامیدیها و آرزوهایش در این رابطه مینویسد و از تلخیها و شیرینیهای عشق یاد میکند.
متن دارای مضامین عاشقانه و احساسی عمیق است که ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند ناامیدی و تلخیهای عشق نیاز به بلوغ فکری دارند.
غزل ۴۹۴۴ - چسان در بر کشم گستاخ چون پیراهن اندامش؟
که رنگ ازبوسه خورشید می بازد لب بامش ۱
چه آگاهی ز حال ما خمار آلودگان دارد؟
می آشامی که خالی برنمی گردد زلب جامش ۲
نهالی راکز او امید من چشم ثمر دارد
زبان مار می سازد نگه را، تلخ بادامش ۳
تمنای رهایی دارم از زلف گرهگیری
که از دلبستگی باد صبا شد عقده دامش ۴
چه گویم شکر این نعمت که آن بدخو نمی داند
که من از بوسه و پیغام خرسندم به دشنامش ۵
کیم من تانگردم خاک راه انتظار او؟
که برآتش نشاند پختگان راوعده خامش ۶
که دارد یادصائب این چنین آیینه رخساری؟
که پیراهن شود بال پری ازلطف اندامش ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.