این شعر از ناصرخسرو بیانگر احساسات شاعر درباره سرنوشت، رنجهای زندگی و تلاش برای بهبود وضعیت خود است. او از مفاهیمی مانند تقدیر، یتیمی، تلاش بیثمر و ناامیدی سخن میگوید، اما در عین حال به مقاومت و امیدواری نیز اشاره دارد. شاعر از استعارههای مختلف مانند تیر و کمان، شمشیر و شیر برای بیان احساسات خود استفاده کرده است.
مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از استعارهها و واژههای به کار رفته نیاز به دانش ادبی و تجربه زندگی بیشتری دارند تا به درستی درک شوند.
غزل ۴۹۱۵ - نیست رزقم تیر تخشی چون کمان ازتیر خویش
قسمتم خمیازه خشکی است از نخجیر خویش ۱
گرچه صید لاغر من لایق فتراک نیست
می توان کردن به سوزن امتحان شمشیر خویش ۲
تا توان چون خضر شد معمار دیوار یتیم
ازمروت نیست کردن سعی درتعمیر خویش ۳
جاهل از کفران کند زرق حلال خود حرام
طفل از پستان گزیدن می کند خون شیر خویش ۴
یکقلم گردید پای آهوان خلخال دار
بس که پاشیدم به صحرا دانه زنجیر خویش ۵
چون گهر بر من کسی را دل درین دریا نسوخت
کردم از گرد یتیمی عاقبت تعمیر خویش ۶
زنگ بست از مهر خاموشی مراتیغ زبان
چند در زیر سپر پنهان کنم شمشیر خویش؟ ۷
آن ستمگر را پشیمان از دل آزادی نکرد
زیر بار منتم از آه بی تأثیر خویش ۸
نیست در ظاهر مراصائب اگر نقدی به دست
زیر بار منتم ازآه بی تأثیر خویش ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.