این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که به توصیف احساسات شدید عشق، هوس، و ناتوانی عقل در برابر عشق میپردازد. از عناصری مانند باده، بوسه، آتش، و دریا برای بیان این احساسات استفاده شده است. همچنین، به تأثیرات عمیق عشق بر روح و روان انسان اشاره میکند.
متن دارای مضامین عمیق عاشقانه و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از عبارات مانند 'باده نوش' و 'هوسناکان' ممکن است برای سنین پایین نامناسب باشد.
غزل ۴۹۰۶ - میکند جان درتن امید، لعل باده نوش
روی آتشناک، خون بوسه می آرد به جوش ۱
چین ابرو در شکست دل قیامت می کند
ساعد سیمین سبکدست است درتاراج هوش ۲
از هوسناکان خطر دارند گل پیراهنان
وای برآن گل که می افتد به دست گلفروش ۳
در سینه مستان نمی باشد نصیحت را اثر
سرمه نتوانست کردن چشم گویا راخموش ۴
غنچه در دست نسیم صبح عاجز می شود
برنیاید با نگاه خیره،شرم پرده پوش ۵
کم نشد از گریه شوری کز محبت داشتم
آب گوهر دیگ دریا را نیندازد زجوش ۶
عقل پیش عشق نتواند نفس را راست کرد
تالب دریا بود سیلاب راصائب خروش ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.