این شعر عاشقانه و عرفانی از صائب تبریزی، با تصاویر زیبا و استعارههای غنی، به توصیف عشق و جمال معشوق میپردازد. شاعر از لطافت و زیبایی معشوق سخن میگوید و تأثیر عمیق عشق را بر جان خود بیان میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن به بلوغ فکری و تجربهی ادبی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۴۹۰۰ - گر کنند از رشته جانها زه پیراهنش
از لطافت رنگ گرداند بیاض گردنش ۱
دور باش شرم را نازم که با آن خیرگی
دست خالی می رود بیرون نسیم از گلشنش ۲
آن که با تیغ تغافل می کشد صید حرم
کی به خون چون منی آلوده گردد دامنش؟ ۳
خانه ای کز روی آتشناک او روشن شود
تاقیامت می جهد آتش ز چشم روزنش ۴
کاسه دریوزه سازد دیده یعقوب را
ماه کنعان در هوای نکهت پیراهنش ۵
چشم شوخ آهوان در پرده نتواند پرید
چون کمند انداز گردد غمزه صیدافکنش ۶
تاجر کنعان ندارد صائب این سامان حسن
گل یکی از خوشه چینان است گرد خرمنش ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.