این متن شعری است که با استفاده از تصاویر و استعارههای زیبا، مفاهیم عمیقی مانند عشق، تسلیم در برابر تقدیر، و ناپایداری زندگی را بیان میکند. شاعر از عناصر طبیعت مانند گل، پروانه، و دریا برای انتقال احساسات و اندیشههای خود استفاده کرده است.
متن دارای مفاهیم عمیق و استعارههای پیچیده است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، برخی از مضامین مانند تسلیم در برابر تقدیر و ناپایداری زندگی ممکن است برای مخاطبان جوانتر سنگین باشد.
غزل ۴۸۹۶ - خیره می سازد نظر را در قبا سیمین برش
می نماید در صدف خود رافروغ گوهرش ۱
با وجود خط عذارش ساده می آید به چشم
در صفا مستور چون آیینه باشد جوهرش ۲
خنده می گردد تبسم، لفظ معنی می شود
تا برون می آیداز تنگ لب چون شکرش ۳
سرخ می دارد به سیلی روی ماه مصر را
کوته اندیشی که ریزد برگ گل دربسترش ۴
می کند پروانه را خامش ز حرف خونبها
سرمه دنباله دار شمع ازخاکسترش ۵
هرکه از همصحبتان دارد می گلگون دریغ
میشود چون لاله خون مرده، میدر ساغرش ۶
کشتی هرکس درین دریای پرشورش فتاد
نیست فرقی درمیان بادبان و لنگرش ۷
ازخط تسلیم هرکس می کند گردنکشی
گوی چوگان حوادث می کند دوران سرش ۸
دل بود درسینه اش دایم به مو آویخته
هرکه از تار نفس شیرازه دارد دفترش ۹
هر سبک مغزی که اینجا گردن افرازی کند
در قیامت ازگریبان برنمی آید سرش ۱۰
در گلستان بی پرو بالی است صائب برگ عیش
وای برمرغی که ریزد در قفس بال و پرش ۱۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.