غزل ۴۸۲۴ - روز روشن را شب تارست پنهان درلباس

روز روشن را شب تارست پنهان درلباس
چهره گلرنگ دارد خط ریحان در لباس ۱

ماتم و سور جهان با یکدگر آمیخته است
خنده ها چون برق دارد ابر گریان در لباس ۲

ریزش بی پرده آب روی سایل می برد
زان کند دریا به دست ابر، احسان درلباس ۳

شرم همت یادگیر از یوسف مصری که داد
نور بینش را به چشم پیر کنعان در لباس ۴

تا نگردد عیش شیرینش ز چشم شور تلخ
از سر پر مغز گردد پسته خندان در لباس ۵

از خود آرایی دل روشن نگردد شادمان
شمع از فانوس رنگین است گریان در لباس ۶

گر به ظاهر شمع در فانوس رفت از راه رحم
می زند برآتش پروانه دامان در لباس ۷

راز عشق از پرده پوشی می شود رسوا که هست
باوجود نافه، بوی مشک عریان در لباس ۸

تارو پود حله فردوش گردد موج اشک
چشم گریان راست تشریفات الوان در لباس ۹

گر به ظاهر کلک صائب تیره روز افتاده است
صبحها پوشیده دارد این شبستان درلباس ۱۰