غزل ۴۸۱۴ - از کاوکاو آن مژه ام بیخبر هنوز

از کاوکاو آن مژه ام بیخبر هنوز
نگرفته خون من به زبان نیشتر هنوز ۱

باآن که عمرهاست که از سر گذشته ام
صندل نمی برد ز سرم درد سر هنوز ۲

روزی که آه من به هواداری توخاست
درخواب ناز بود نسیم سحر هنوز ۳

شامی که طره تو میان رابه فتنه بست
سنبل نبسته بود به گلشن کمر هنوز ۴

صبحی که چشم من به رخ اشک باز شد
پیمان نبسته بود صدف با گهر هنوز ۵

درخواب بوسه ای ز دهانش ربوده ام
می سوزد از حلاوت آنم جگر هنوز ۶

باآن که شد ز سنگ حوادث حریربیز
این شیشه هست گوش به زنگ خطر هنوز ۷

الماس را دونیم تیغ آه من
گرم است زخم خصم، ندارد خبر هنوز ۸

دل خون شد و همان ستم آسمان بجاست
گل کرد شمع (و)باد صبا در بدر هنوز ۹

صائب اگر چه بر سر طوبی است جای من
درآتشم ز کوتهی پال و پر هنوز ۱۰