این شعر با استفاده از تصاویر نمادین و استعاری، به موضوعاتی مانند مقاومت، رنج، و تلاش برای آزادی میپردازد. شاعر از عناصری مانند گلخن، شعلهها، زخمهای کهن، و بیابانها برای بیان شرایط سخت و مبارزه استفاده میکند. همچنین، اشارههایی به مرگ، قبر، و پل صراط دارد که نشاندهندهی نگاهی فلسفی به زندگی و پایان آن است.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و نمادین است که درک آن به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، برخی از تصاویر مانند مرگ، قبر، و رنج ممکن است برای مخاطبان جوانتر سنگین یا نامفهوم باشد.
غزل ۴۷۹۷ - که را به گوشه گلخن کشیده اند امروز؟
که شعله ها همه گردن کشیده اند امروز ۱
ز بخیه زخم کهن پاره می کند زنجیر
کدام رشته به سوزن کشیده اند امروز؟ ۲
کدام آبله پا عزم این بیابان کرد؟
که خارها همه گردن کشیده اند امروز ۳
چو کوه خاطر آسوده زان گروه طلب
که پای خویش به دامن کشیده اند امروز ۴
مجوی تفرقه خاطر از رضاکیشان
که درخت خویش به مأمن کشیده اند امروز ۵
که قد به عزم تماشای گلستان افراخت ؟
که سروها همه گردن کشیده اند امروز ۶
چه فارغند ز بیم فشار تنگی قبر
کسان که تنگی مسکن کشیده اند امروز ۷
جماعتی گذرند از پل صراط چو سیل
که بار خلق به گردن کشیده اند امروز ۸
اجل چه کار کند با جماعتی صائب
که تلخکامی مردن کشیده اند امروز ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.