این شعر عاشقانه و عرفانی از صائب تبریزی، با استفاده از تصاویر و استعارههای زیبا، به توصیف عشق، زیبایی معشوق، و حالات عاشقانه میپردازد. شاعر از عناصری مانند لاله، سرو، جام، و بوسه برای بیان احساسات خود استفاده کرده و به مفاهیمی مانند عشق ناکام، رنج عاشق، و زیباییهای طبیعت اشاره میکند.
متن شامل مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی بیشتری نیاز دارد. همچنین، برخی از استعارهها و مفاهیم ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۴۷۸۵ - لاله داغ است ازان عارض گلفام هنوز
سرو را قامت او می دهد اندام هنوز ۱
گر چه از مستی چشمش دو جهان است خراب
نرسیده است لب او به لب جام هنوز ۲
در حریم دهنش دست و گریبان همند
بر سر تنگی جا، بوسه و دشنام هنوز ۳
مو برآورد زبان قلمش از خط سبز
می کند ننگ ز نام من بدنام هنوز ۴
خار در پیرهن یوسف مصر اندازد
بوی پیراهن آن سرو گل اندام هنوز ۵
باش تا صبح رعونت ز نهالش بدمد
نکشیده است قد آن فتنه ایام هنوز ۶
آهوی چشم غزالان زرمیدن استاد
دل وحشت زده با من نشود رام هنوز ۷
بر لب جام زدی بوسه و یک عمر گذشت
لب خود می مکد از ذوق لب جام هنوز ۸
دعوی پختگی اینجا ثمر خامیهاست
عود مادر جگر شعله بود خام هنوز ۹
تو که از پختگی عشق نداری خبری
فکر صائب به مذاق تو بود خام هنوز ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.