این شعر از صائب تبریزی، با تصاویر شاعرانه و نمادین، به موضوعاتی مانند عشق، شهادت، اندوه و جاودانگی روح میپردازد. شاعر از طبیعت و عناصری مانند لاله، خون و خاک شهیدان برای بیان احساسات عمیق خود استفاده میکند. همچنین، به مفاهیمی مانند عشق الهی، جاودانگی روح و تأثیرگذاری شهادت اشاره دارد.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای مخاطبان کمسنوسال دشوار است. همچنین، استفاده از نمادهای پیچیده و اشاره به موضوعاتی مانند شهادت و اندوه، مناسب مخاطبان با درک ادبی و عاطفی بالاتر است.
غزل ۴۷۷۴ - دشت بیرون نامده است از ماتم مجنون هنوز
داغها از لاله دارد سینه هامون هنوز ۱
دامن از خون شفق صبح قیامت پاک کرد
می تراود از سر خاک شهیدان خون هنوز ۲
گر چه شیرین سبکرو عمرها شد رفته است
شمع روشن می توان کرد از پی گلگون هنوز ۳
نگسلد پیوند روحانی ز دست انداز مرگ
می توان از خم شنید آواز افلاطون هنوز ۴
عشق بر لوح دلم روزی که رنگ داغ ریخت
ساده بود از نفش اختر صفحه گردون هنوز ۵
زان می روشن که در پیمانه خورشید ریخت
عشق آتشدست، می گردد سرگردون هنوز ۶
صائب از اشکی که چشم من نثارش کرده است
می جهد چون برق نبض موجه جیحون هنوز ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.