این متن شعری است که از مفاهیمی مانند درد عشق، تنهایی، ناامیدی و آرزوهای برآورده نشده سخن میگوید. شاعر از عناصری مانند خنجر، آب سبز، خضر، شمع و گرداب برای بیان احساسات خود استفاده کرده است. این شعر همچنین به مفاهیمی مانند شرم، خجلت و تقدیر اشاره دارد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاطفی است که درک آن برای سنین پایینتر دشوار است. همچنین برخی از واژهها و استعارههای به کار رفته نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارند.
غزل ۴۷۶۰ - شد جدا از زخم من آن خنجر سیراب سبز
چون بماند ازروانی، زود گردد آب سبز ۱
آب بی یاران مخور کز خجلت تنها خوری
خضر نتواند شدن درحلقه احباب سبز ۲
گوشوار از شرم آن صبح بنا گوش آب شد
شمع نتواند شد از خجلت درین مهتاب سبز ۳
نیست امید رهایی زین سپهر آبگون
کشتی ما می شود آخر درین گرداب سبز ۴
شست از دل آرزوی عمر جاویدان مرا
تاشد از استادگی درجوی خضر این آب سبز ۵
هر قدر کز دیده افشاندم سرشک لاله گون
تخم مهر من نشد در سینه احباب سبز ۶
پیش او طاعت ندارد آبرویی، ورنه شد
از سرشکم دانه تسبیح در محراب سبز ۷
ازدم سرد خزان صائب نگردد زرد رو
بخت هر کس شد چو مینا از شراب ناب سبز ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.