این شعر از صائب تبریزی، با استفاده از تصاویر و استعارههای پیچیده، به موضوعاتی مانند تقدیر، رنجهای زندگی، ناامیدی، و گذر عمر میپردازد. شاعر از عناصری مانند زنجیر، آفتاب، و برق برای بیان احساسات عمیق خود استفاده کرده است.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای خوانندگان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۴۷۵۷ - جوشن داودی قلمرو تدبیر
نقش بر آب است پیش ناوک تقدیر ۱
با جگر آفتاب، صبح چه سازد ؟
گرمی دل کم نمی شود به طباشیر ۲
بار نفسها نه ایم چون نی بی مغز
ناله ما خانه زاد ماست چو زنجیر ۳
از خس و خار شکسته پای چه آید؟
برق درین راه گشته است زمین گیر ۴
بس که کشیده است دردسر ز جنونم
کوچه دهد، چون شوم دچار به زنجیر ۵
چون ورق آفتاب عمر بگردد
پرده گلیم فناست سایه نخجیر ۶
یار سبکروح شو که بر هدف آید
آهن پیکان به زور بال و پر تیر ۷
تنگترست از فضای چشمه سوزان
روزن جنت نظر به حلقه زنجیر ۸
خاطر صائب خیال گنج ندارد
چشم و دل سیر فارغ است ز اکسیر ۹
نسبت معنی به لفظ تازه صائب
همچو ظفر خان بود به خطه کشمیر ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.