این شعر از صائب تبریزی بیانگر توصیههایی برای تحمل سختیهای زندگی، گذشت از مشکلات، و دوری از دشمنیهاست. شاعر تأکید میکند که گاهی باید از برخی مسائل عبور کرد و به جای جنگیدن، سکوت پیشه کرد. همچنین، او به اهمیت صبر و تحمل در برابر ناملایمات اشاره میکند.
مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات فلسفی و اجتماعی نیاز به تجربه و شناخت بیشتری از زندگی دارد.
غزل ۴۷۴۶ - ای بیجگر از تلخی عالم گله بگذار
این می به حریفان تنک حوصله بگذار ۱
درچشمه سوزن نبود راه گره را
از سر بگذر، پای درین سلسله بگذار ۲
درقافله ما جرس هرزه درا نیست
دستی زخموشی به دهان گله بگذار ۳
شاید سری ازمنزل مقصود برآری
چون گرد سری درپی هر قافله بگذار ۴
دلجویی دشمن در توفیق گشاید
جای سخن خصم به هر مسئله بگذار ۵
از خوشه دو سر خواستن از بی بصریهاست
تحسین بجا هست، حدیث صله بگذار ۶
صائب مکن اظهار تهیدستی خود را
سر پوش به خزان تهی حوصله بگذار ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.