متن بالا از صائب تبریزی، شاعر ایرانی، است که به موضوعاتی مانند گذر عمر، عشق، عقل، تلاش و فقر میپردازد. شاعر توصیه میکند که از عمر کوتاه بهره ببریم، در راه عشق گام برداریم، با عقل و تدبیر رفتار کنیم و در عین فقر، مانند پادشاهان زندگی کنیم. همچنین، بر اهمیت تلاش و همت بلند برای رسیدن به اهداف تأکید دارد.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات به عشق و مستی نیاز به بلوغ فکری دارد.
غزل ۴۷۴۰ - فصل شباب رفت ره خانه پیش گیر
کنجی نشین و سبحه صد دانه پیش گیر ۱
چون جغد در خرابه دنیا گره مشو
چون سیل راه بحر ز ویرانه پیش گیر ۲
با عشق پیشگان سخن ار لوح ساده کن
با اهل عقل ابجد طفلانه پیش گیر ۳
نتوان به حق رسید به این پنج روزه عمر
تنگ است وقت، راه صنمخانه پیش گیر ۴
لنگر مکن به دامن مریم مسیح وار
راه فلک به همت مردانه پیش گیر ۵
تاهست در پیاله نم از باغ برمیا
چون می تمام شد ره میخانه پیش گیر ۶
بیرون میا ز خانه به تکلیف هیچ کس
در فقر شیوه های ملوکانه پیش گیر ۷
نتوان به پای هوش رسیدن به هیچ جا
در راه عشق لغزش مستانه پیش گیر ۸
مردان رسیده اند ز کوشش به مدعا
صائب تو نیز کوشش مردانه پیش گیر ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.