این شعر عاشقانه و عرفانی از صائب تبریزی، به توصیف احساسات شاعر نسبت به معشوق و طبیعت میپردازد. در آن، تصاویری از عشق، آتش، آب، خواب و بیداری، فقر و عرفان به کار رفتهاست. شاعر از زلف معشوق، آفتاب، ماهی رمخورده و دیگر عناصر طبیعی برای بیان حالات درونی خود استفاده میکند.
متن شامل مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۴۷۳۱ - معشوق در برابر و مهتاب درنظر
آید دگر چگونه مرا خواب درنظر ۱
از روی آتشین تودل آب می شود
گردد زآفتاب اگر آب درنظر ۲
در حلقه های زلف تو هررشته رابود
چون تار سبحه صد دل بیتاب درنظر ۳
آن را که نیست نور بصیرت نقابدار
باشد بیاض چشم ،شکرخواب درنظر ۴
در آتشم ز حسن گلو سوزتشنگی
تیغ برهنه است مراآب درنظر ۵
تا بوریای فقر مرا خوابگاه گشت
شد خارپشت بسترسنجاب درنظر ۶
این بیخودی که دولت بیدارنام اوست
آید مرا چو چشم گرانخواب درنظر ۷
ازوحشت است ماهی رم خورده مرا
هرموج ازین محیط چو قلاب درنظر ۸
صائب دل مراست درآن زلف تابدار
ازلعل او همیشه لب آب درنظر ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.