این شعر عاشقانه و غزلگونه، به توصیف زیباییهای معشوق و احساسات شاعر نسبت به او میپردازد. در آن از تشبیهاتی مانند چشمان معشوق به غزال، زلف سیاه به شب، و خط سبز به طبیعت استفاده شده است. همچنین، شاعر از درد عشق و بیپناهی خود سخن میگوید و روزگار را ستمکار و کینهجو میخواند.
مفاهیم عمیق عاشقانه و استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مضامین مانند درد عشق و توصیف احساسات شدید ممکن است برای سنین پایین نامناسب باشد.
غزل ۴۷۲۷ - ای چشمت از غزال ختن خوش نگاه تر
از روز عاشقان شب زلفت سیاه تر ۱
از خط سبز اگر چه شد حسن مهربان
حسن توشد ز سبزه خط دلسیاه تر ۲
سیر غزال اگر چه مقید به راه نیست
از چشم وحشی توبود سر به راه تر ۳
دربارگاه رحمت و دیوان عفو تو
لرزانترست هرکه بود بیگناه تر ۴
در یوزه نگه کنی از دیده های دام
آهو ندیده ام ز تو عاشق نگاه تر ۵
هر چند روزگار ستمکار و کینه جوست
چشم ستمگر تو بود کینه خواه تر ۶
صائب دل شکسته من در بساط خاک
از مرغ پر شکسته بود بی پناه تر ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.