این متن یک شعر عرفانی و اخلاقی است که در آن شاعر از خداوند میخواهد تا او را از گناهان و غفلتها حفظ کند، به او قناعت و عبرتآموزی بیاموزد، و از اسراف و شکایت بپرهیزد. همچنین، تأکید بر حفظ آبرو، استفاده بهینه از فرصتها، و دوری از طمع و غفلت دارد.
مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی این شعر ممکن است برای کودکان و نوجوانان زیر 15 سال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مضامین مانند مرگ، عبرتآموزی، و مسئولیتهای اخلاقی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارند.
غزل ۴۷۱۲ - یارب مرا زپوتو منت نگاه دار
شمع مرا ز دست حمایت نگاه دار ۱
عاجز بود ز حفظ عنان دست رعشه دار
وقت شباب دامن فرصت نگاه دار ۲
نشتر ز خون مرده گرانی نمی برد
از غافلان زبان نصیحت نگاه دار ۳
چشم طمع به نعمت الوان مکن سیاه
زنهار آبروی قناعت نگاه دار ۴
چون کودکان مکن به تماشا نگاه صرف
این رشته بهر گوهر عبرت نگاه دار ۵
دولت ز دست بسته شود پای دررکاب
با دست باز دامن دولت نگاه دار ۶
در قسمت خدای جهان حیف و میل نیست
ای بی ادب زبان شکایت نگاه دار ۷
درزندگی به خواب مکن صرف عمر خویش
از بهر گور خواب فراغت نگاه دار ۸
غافل مشو ز پاس پریخانه حضور
دل راز چار موجه کثرت نگاه دار ۹
منصور سر به باد ز افشای راز داد
صائب زبان ز راز حقیقت نگاه دار ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.