این متن شعری عرفانی و اخلاقی است که بر اهمیت حفظ امید، پرهیز از توبهشکنی، توجه به نفس و پاکی دل، و پرهیز از غافلان تأکید دارد. همچنین، به نقش ساقی و شراب در زندگی اشاره میکند و از مخاطب میخواهد تا در عین زیباییهای زندگی، هوشیار و پاک بماند.
مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی موجود در این شعر ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال دشوار باشد. همچنین، اشارههای غیرمستقیم به شراب و مینوشی ممکن است نیاز به درک بالاتری از تمثیلهای ادبی داشته باشد.
غزل ۴۷۰۸ - در زیر خرقه شیشه می را نگاه دار
این ماه را نهفته در ابر سیاه دار ۱
از ریشه بر میار نهال امید را
ته شیشه ای برای صبوحی نگاه دار ۲
بی شاهد و شراب شب ماه مگذران
چشمی به روی ساقی و چشمی به ماه دار ۳
پیر مغان ز توبه ترا منع اگر کند
زنهار گوش هوش به آن خیر خواه دار ۴
بال وپری است نشو و نما را زمین پاک
پاس نفس برای دم صبحگاه دار ۵
خودبین شود ز آینه بی غبار، نفس
دل را نهفته درته گرد گناه دار ۶
عرض صفای سینه مده پیش غافلان
درپیش زنگی آینه خود سیاه دار ۷
ماهی محیط را بسر از خامشی کشید
صائب به بزم باده زبان را نگاه دار ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.