این شعر از صائب تبریزی بیانگر احساسات عمیق شاعر درباره درد فراق، عشق، وطنپرستی، و ناامیدی است. شاعر از تشبیهات مختلف مانند تیر برای توصیف احساسات خود استفاده میکند و به مفاهیمی مانند عشق، سفر، وطن، و فرصتهای از دست رفته اشاره دارد.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عاطفی و فلسفی است که درک آن برای سنین پایینتر دشوار بوده و ممکن است نیاز به تجربه و بلوغ فکری بیشتری داشته باشد.
غزل ۴۷۰۱ - اگر چه دردلم از ترکش است افزون تیر
همان به شست تو خمیازه می کشم چون تیر ۱
به بال عاریه دارم طمع ز ساده دلی
که از سپهر مقوس برون جهم چون تیر ۲
کند جلای وطن سرخ روی مردان را
که در کمان نکند روی خویش گلگون تیر ۳
نمی شود دو جهان سنگ ره خداجو را
کز این دو خانه به یکبار می جهد چون تیر ۴
مکن به حرف بزرگان زبان طعن دراز
ز عقل نیست فکندن به سوی گردون تیر ۵
به لب ز سینه به تدریج می رسد آهم
به یک نفس نکند قطع بر مجنون تیر ۶
چو سود آه ندامت چو فوت شد فرصت؟
به صید کشته، زترکش میار بیرون تیر ۷
به خاک و خون سفرش منتهی شود صائب
به بال عاریه هر کس سفر کند چون تیر ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.