شاعر در این متن از عشق و زیبایی معشوق سخن میگوید و با استفاده از تصاویر شاعرانه مانند یوسف، چاه، و آینه، احساسات عمیق خود را بیان میکند. او از تأثیرات شگفتانگیز معشوق بر خود و جهان اطراف سخن میگوید و زیبایی او را ستایش میکند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و استفاده از استعارهها و تصاویر شاعرانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، درک کامل این متن نیاز به آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی دارد.
غزل ۳۰۶۵ - شدم به سوی چه آب، همچو سقایی
بَرآمَد از تَکِ چَهْ، یوسفی، مُعَلّایی ۱
سَبُک به دامَنِ پیراهَنَش زدم من دست
زِ بویِ پیرهَنَش دیده گَشت بینایی ۲
به چاه دَر، نَظَری کردم از تَعجُّب من
چَهْ از مَلاحَتِ او گشته بود صَحرایی ۳
کَلیمِ روح به هر جا رَسید میقاتَش
اگر چه کور بُوَد، گشت طورِ سینایی ۴
زَنَخ زَدهست رَقیبی که گفت از چَهْ دور
ازین سِپَس مَنَم و چاه و چون تو زیبایی ۵
کسی که زنده شود صد هزار مُرده ازو
عَجَب نباشد اگر پیر گشت بُرنایی ۶
هزار گنجْ گدایِ چُنین عَجَب کانی
هزار سیمْ نِثارِ لَطیفْ سیمایی ۷
جهانْ چو آیِنِه پُرنَقْشِ توست، امّا کو
به رویِ خوبِ تو بیآیِنِه تماشایی؟ ۸
سُخَن تو گو، که مرا از حَلاوَتِ لَبِ تو
نه عقل مانْد و نه اندیشهییّ و نی رایی ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.