این متن شعری است که بهار را به عنوان فصل تجدید حیات، شادی و زیبایی توصیف میکند. بهار با گشودن غنچهها، بخشیدن شادی به مردم، و روشنایی بخشیدن به جهان، طبیعت را زنده میکند. همچنین، بهار به عنوان نماد امید و رهایی از غم و اندوه تصویر شده است.
متن دارای مفاهیم شاعرانه و نمادین است که ممکن است برای کودکان کمسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و تصاویر به کار رفته نیاز به سطحی از بلوغ فکری برای درک عمیقتر دارند.
غزل ۴۶۸۸ - بیاکه عقده زکارجهان گشاد بهار
بهشت سربه گریبان غنچه دادبهار ۱
نهشت یک دل افسرده درقلمروخاک
برات عیش به خلق ازشکوفه دادبهار ۲
زخرمی درودیوارگلستان شدمست
زهرگلی درمیخانه ای گشاد بهار ۳
به روشنایی مهتاب گل نشد قانع
چراغ لاله به هر رهگذرنهاد بهار ۴
کشید دشنه برق ازنیان ابر برون
به خرمن غم بی حاصلان فتادبهار ۵
گشت آنکه زدی طبل رعد زیرگلیم
صلای عیش به بانگ بلند داد بهار ۶
برآر سرزگریبان خامشی صائب
کنون که غنچه منقارها گشاد بهار ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.