این شعر عرفانی از صائب تبریزی، بر مفاهیمی مانند عشق، تسلیم در برابر عشق الهی، گذرایی دنیا، و رهایی از تعلقات مادی تأکید دارد. شاعر از مخاطب میخواهد که از دنیای فانی دل بکند، به عشق حقیقی روی آورد، و با نگاهی بلندپروازانه به زندگی بنگرد.
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات به رنج و تسلیم نیاز به بلوغ فکری دارد.
غزل ۴۶۸۵ - نخست کعبه و بتخانه رابجا بگذار
دگر به وادی خونخوار عشق پا بگذار ۱
درین محیط به همت کم از حباب مباش
نظر بلند چو شد دامن هوا بگذار ۲
علاج قلزم خونخوار عشق تسلیم است
بشوی دست زدامان جان،شنا بگذار ۳
چو سایه دولت دنیاست بر جناح سفر
تلاش سایه بال و پر همابگذار ۴
کنی چو خرمن خود نقل خانه،دانه چند
برای دلخوشی خوشه چین بجا بگذار ۵
مجو ز ریگ روان جهان ثبات قدم
ز دست دامن این شوخ بیوفا بگذار ۶
شکستگان جهانند مومیایی هم
دل شکسته به آن طره دو تا بگذار ۷
به شکر این که شدی پیشوای گر مروان
زنقش پای،چراغی به راه ما بگذار ۸
هر آنچه با تو نیاید به آن جهان صائب
نگشته تنگ زمان سفر بجا بگذار ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.