این شعر به ناپایداری و گذرای بودن عمر و زندگی اشاره دارد و از تشبیههای مختلف مانند موج، سیل، برگ پریشان و پروانه برای نشان دادن این گذرا بودن استفاده میکند. شاعر تأکید میکند که انسان نباید به آرامش و ثبات زندگی دل ببندد، زیرا عمر مانند برق میدرخشد و به سرعت میگذرد. همچنین، هیچ کس از نتیجه و حاصل عمر خود آگاه نیست.
مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی موجود در شعر، مانند ناپایداری زندگی و تأمل در مرگ، برای درک و تحلیل نیاز به بلوغ فکری دارد که معمولاً از سنین نوجوانی به بعد شکل میگیرد.
غزل ۴۶۷۷ - چشم آرام مدارید ز سر منزل عمر
که سبکسیرتر از موج بود ساحل عمر ۱
سیل از کوه گرانسنگ به تعجیل رود
خواب غفلت نشود سنگ ره محمل عمر ۲
همچو برگی که پریشان شود از باد خزان
نیست غیر از کف افسوس مرا حاصل عمر ۳
از نسیم پر پروانه شود پا به رکاب
بی ثبات است ز بس روشنی محفل عمر ۴
نتوان ریگ روان را ز سفر مانع شد
دل مبندید به آسودگی منزل عمر ۵
دایم از داغ عزیزان جگرش پرخون است
هرکه چون خضر دراین نشأه بود مایل عمر ۶
خبر عمر ز هم بیخبران می گیرند
هیچ کس نیست که گیرد خبر از حاصل عمر ۷
کیسه چون غنچه براین خرده چه دوزی صائب؟
که درخشیدن برق است چراغ دل عمر ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.