این شعر عاشقانه و عرفانی از صائب تبریزی، به موضوعاتی مانند عشق، تسلیم، رنج عاشق، و امید میپردازد. شاعر از درد عشق و بیچارگی عاشق سخن میگوید، اما در عین حال به امید و روشنایی نیز اشاره دارد. ابیاتی مانند «به تسلیم از محیط بیکران جان میتوان بردن» و «چنان از داغ روشن شد دل صد پاره ام صائب» نشاندهندهی این مفاهیم هستند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال بهطور کامل قابل درک نباشد. همچنین، برخی از ابیات مانند «دوزخ» و «داغ» ممکن است برای کودکان مناسب نباشد.
غزل ۴۶۵۷ - جز آن لبهای میگون دل راچاره دیگر
نمی چسبد کباب من به آتشپاره دیگر ۱
به تسلیم از محیط بیکران جان می توان بردن
بجز بیچارگی عاشق ندارد چاره دیگر ۲
به یک دیدن سرآمد عمر من چون چشم قربانی
خوشا چشمی که دارد فرصت نظاره دیگر ۳
اگر از اهل قرآن نیستی باری خمش منشین
که دندان بهر ذکر حق بود سی پاره دیگر ۴
مراازوادی سر گشتگی دل چون برون آرد؟
چسان رهبر شود آواره را آواره دیگر ۵
ربودن همچو موران دانه تاچند از دهان هم؟
چه جویی روزی خودراز روزی خواره دیگر؟ ۶
مباش از بیکسی غمگین چون گوهر یتیم افتد
کند آماده بحر ازهر صدف گهواره دیگر ۷
زخامی بر نمی آرد مرا دوزخ، مگر صائب
دهم هر پاره دل را به آتشپاره دیگر ۸
چنان ازداغ روشن شد دل صد پاره ام صائب
که از هر پاره دارم درنظر مه پاره دیگر ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.