این شعر از صائب تبریزی، شاعر سبک هندی، به زیباییهای ظاهری و معنوی میپردازد و از تضادها و پارادوکسهای زندگی سخن میگوید. شاعر با استفاده از تصاویر شاعرانه و استعارههای زیبا، مفاهیمی مانند عشق، زیبایی، آزادی، رنج و سختیهای زندگی را بیان میکند.
متن شامل مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، برخی از واژهها و استعارهها ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۴۶۴۶ - خط سبز از دعای صبح خیزان است گیراتر
لب میگون زخون بیگناهان است گیراتر ۱
ز روی نو خط آن خوش پسر چون چشم بردارم؟
کزاو هرحلقه ای ازچشم فتان است گیراتر ۲
اگر چه دانه راکمتر بود ازدام گیرایی
ز زلف عنبر افشان خال جانان است گیراتر ۳
درآن گلشن که من دارم به خاطر فکر آزادی
گل بی خارش از خارمغیلان است گیراتر ۴
کسی چون چشم از آن چشم خمارآلود بردارد؟
که از قلاب ،آن برگشته مژگان است گیراتر ۵
گزیدم راستی تاایمن از زخم زبان گردم
ندانستم که آتش در نیستان است گیراتر ۶
به دنیا بیش می چسبند پیران درکهنسالی
که خار خشک در تسخیر دامان است گیراتر ۷
به عنوانی مبدل شد به خشکی چرب نرمیها
که شیر از استخوان درکام طفلان است گیراتر ۸
سروکارمن افتاده است با شیرین لبی صائب
که حرف تلخ او از شکرستان است گیراتر ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.