این شعر به موضوعاتی مانند عشق، طبیعت، زندگی و تجربیات انسانی میپردازد. شاعر از زیباییهای طبیعت و تأثیر آن بر روح و روان سخن میگوید، همچنین به مفاهیمی مانند سخاوت، آرزو، حرص و تنگدستی اشاره میکند. در نهایت، شعر به نقد کوتهاندیشی و خودستایی میپردازد.
مفاهیم عمیق و انتزاعی شعر مانند عشق، حرص، و نقد اجتماعی برای درک و تجزیهوتحلیل، نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، برخی از اشارات فلسفی و اخلاقی ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۴۶۰۷ - یارنو خط زنگ از دل می زداید بیشتر
برگ عیش از نوبهاران می فزاید بیشتر ۱
مستی چشمش یکی صدگشت دردوران خط
دربهاران آب ازسر چشمه زاید بیشتر ۲
درلباس لطف، دل را قهر افزون می گزد
تلخی بادام در شکر نماید بیشتر ۳
لب گشودن رخنه در ناموس همت کردن است
ازکریمان بی طلب حاجت برآیدبیشتر ۴
زخم خصم ناتوان است از قوی جانکاهتر
نیشتر از تیغ خون رامی گشاید بیشتر ۵
آرزو را صبح بیداری بود موی سفید
حرص درایام پیری می فزایدبیشتر ۶
گر چه لبهای شکر گفتار می چسبد به دل
دل ز من چشم سخنگو می رباید بیشتر ۷
قسمت تن پروران از تنگدستی کاهش است
آسیا بی دانه چون گردید ساید بیشتر ۸
می کند صائب زبان عیبجویان را دراز
کوته اندیشی که خود را می ستاید بیشتر ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.