غزل ۴۶۰۱ - هرکه وحشت می کند ز آمیزش ما بیشتر

هرکه وحشت می کند ز آمیزش ما بیشتر
دردل سودایی مامی کند جا بیشتر ۱

توسن سرکش چو میدان یافت طوفان می کند
شورش مجنون شد ازدامان صحرا بیشتر ۲

آنچنان کز برگ ،بوی گل سبک پرواز شد
رازمارا پرده پوشی کرد رسوابیشتر ۳

می شود سیل ضعیف از بند بی زنهارتر
ازخموشی راز من شد آشکارا بیشتر ۴

دارد آتش زیر پا اشکم ز شوق دیدنش
در دل طفلان بود ذوق تماشابیشتر ۵

حیرتی دارم که چون آهوی چشم گلرخان
دردل تنگ از رمیدن واکند جابیشتر؟ ۶

گر به این عنوان شود روی تو گلگل از شراب
می گشد طاوس از پر خجلت از پابیشتر ۷

دور بر خود می کند صائب ره نزدیک را
می دود هرکس پی تحصیل دنیا بیشتر ۸