این متن شعری عرفانی و اخلاقی است که مخاطب را به بیداری، رهایی از تعلقات دنیوی، توجه به عشق الهی و پرهیز از غرور و خودپسندی دعوت میکند. شاعر با استفاده از استعارهها و تصاویر زیبا، مفاهیم عمیق عرفانی را بیان میکند.
مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی موجود در این شعر برای درک و تجربه نیاز به بلوغ فکری و شناختی دارد که معمولاً از سنین نوجوانی به بعد قابل درک است.
غزل ۴۵۹۲ - بی دل بیدار، سر از خرقه تن برمیار
پای خواب آلود رااز زیر دامن برمیار ۱
پشت برآیینه کن تابرخوری از آب خضر
چون سکندر پیش رو دیوارآهن برمیار ۲
بگسل از زینت پرستی رشته طول امل
ازلباسی هر زمان سر همچو سوزن برمیار ۳
سرسری مگذر زدردوداغ عالمسوز عشق
دست ودامان تهی از سیر گلشن برمیار ۴
می کند خورشید تابان صبح راعالم فروز
تا نسوزد دل، نفس از جان روشن برمیار ۵
مهر خاموشی به لب زن، آه رادردل شکن
سر به غمازی چو دود از هیچ روزن برمیار ۶
نامداری نشتر الماس دارد در کمین
چون عقیق از ساده لوحی سر زمعدن برمیار ۷
از گرانجانان جدایی قابل افسون نیست
درفراق سنگ افغان چون فلاخن برمیار ۸
از در شتیهای ره در چشمه آب آسوده است
تا نیاید پا به سنگ سر زمسکن برمیار ۹
تا نسازی صیقلی صائب ز زنگار خودی
زینهار آیینه خود را ز گلخن بر میار ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.