این شعر به توصیف زیباییهای بهار و تأثیر آن بر طبیعت و احساسات انسان میپردازد. شاعر از عناصری مانند سنبل، تاک، شکوفهها، و عندلیب برای نمایش شور و نشاط بهار استفاده کرده است. همچنین، به ناپایداری و گذرایی فصل بهار و امیدهای بربادرفته اشاره میکند.
این شعر دارای مفاهیم عمیق و استعاری است که درک آن به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک نیاز دارد. همچنین، برخی از مضامین مانند ناپایداری زندگی و امیدهای بربادرفته ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد.
غزل ۴۵۸۵ - سنبل او می خرامد دست بر دوش بهار
تاکند در وقت فرصت حلقه درگوش بهار ۱
از نگاه اولینم چشم او دیوانه کرد
نشأه جام نخستین است سر جوش بهار ۲
در چمن تا قامت موزون او پیدا نشد
در کشاکش بود از خمیازه آغوش بهار ۳
کی توانستی ز شور عندلیبان خواب کرد؟
از شکوفه گر نبودی پنبه در گوش بهار ۴
خط دمید و همچنان رنگینی حسنش به جاست
درخزان ننشست این گلزار از جوش بهار ۵
صائب از چندین هزاران خرمن امید خلق
دانه بی حاصلی باشد فراموش بهار ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.