غزل ۴۵۷۸ - تخم مهری گر به دلها می فشاند روزگار

تخم مهری گر به دلها می فشاند روزگار
دانه از بهر درودن می دماند روزگار ۱

برد چون خورشید هرکس رابه اوج اعتبار
بر زمین چون سایه آخر می کشاند روزگار ۲

از سگ دیوانه نتوان آشنایی چشم داشت
زخم دندانی به هرکس می رساند روزگار ۳

تا دل مغرور من جایی نمی گیرد قرار
گر به سهو از چهره ام گردن فشاند روزگار ۴

از تو باشد گر همه روی زمین، از خودمدان
کانچه داد امروز، فردا می ستاند روزگار ۵

می کند استاده دار عبرتی هم بردرش
هر که رابر کرسی زر می نشاند روزگار ۶

با کمال بی حیایی، همچو شرم آلودگان
می دهد رنگی و رنگی می ستاند روزگار ۷

دستگیری می کند بهر فکندن خلق را
نخل از بهر بریدن می نشاند روزگار ۸

صائب لب تشنه راعمری است چون موج سراب
بر امید آب هر سو می دواند روزگار ۹