این متن به زیباییهای زندگی و لذتهای آن از جمله عشق، دیوانگی، عزلت و حتی تلخیها میپردازد و نشان میدهد که چگونه این تجربیات میتوانند در نگاه فرد، لذیذ و خوشایند جلوه کنند. شاعر از استعارههایی مانند میوههای نارس، تلخی دریا و سنگ ملامت استفاده میکند تا مفهوم تبدیل رنج به لذت را بیان کند.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و مفاهیم انتزاعی مانند دیوانگی و عزلت، نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
غزل ۴۵۵۰ - از حب جاه خواری دنیا شود لذیذ
از ذوق نشائه تلخی صهبا شود لذیذ ۱
از طفل مشربی است که در کام ناقصان
این میوه های خام تمنا شود لذیذ ۲
خوش کن به شور عشق دهن تاچو ماهیان
در مشرب تو تلخی دریا شود لذیذ ۳
دیوانه شو که سنگ ملامتگران ترا
درکام همچو میوه طوبی شود لذیذ ۴
آن دم رسی به کام که چون گوشه دهن
عزلت ترا به دیده بینا شود لذیذ ۵
این تلخی سپهر ز راه مروت است
تابر تو زهر مرگ چو حلوا شود لذیذ ۶
صائب به تلخی آن که بسازد درین چمن
چون میوه بهشت سراپا شود لذیذ ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.