غزل ۴۵۰۹ - دل از خاکساری بهشت خدا شد

دل از خاکساری بهشت خدا شد
ز گرد یتیمی گهر بی بها شد ۱

طبیبان همان روز گشتند مجنون
که دیوانه ما به دارالشفاشد ۲

نیفتد ز پرگار آن نقطه دل
که در حلقه زلف او مبتلا شد ۳

به آهی ز دل زنگ هستی زدودم
چراغ مراباد دست دعا شد ۴

شد آن روز بی بادبان کشتی من
که دامان فرصت ز دستم رها شد ۵

سبک چون پر کاه شد در نظرها
رخی کز طمع زردچون کهرباشد ۶

شکر خواب فرش است در چشم آن کس
که از فرش خرسند با بوریا شد ۷

عنانداری سیل از پل نیاید
دل از عمر بردار چون قددوتاشد ۸

بپیوند با هر که پیوست خواهی
جدا شو ز هر کس که باید جدا شد ۹

من آن روز در مغز دولت رسیدم
که در استخوان سگ شریک هما شد ۱۰

مگر روز محشر به کار من آید
نمازی که در بیخودیها قضا شد ۱۱

ز شرم گنه قلب من گشت رایج
غبار خجالت مرا کیمیا شد ۱۲

به ساحل رسد صائب از شور دریا
چو خاشاک هر کس که بی دست وپا شد ۱۳