غزل ۴۴۸۰ - سیاه چون دل رنگین سخن ز آه نگردد

سیاه چون دل رنگین سخن ز آه نگردد
حنا نرفته به هندوستان سیاه نگردد ۱

حدیث عشق مگو چون دل دونیم نداری
که هیچ دعوی ثابت به یک گواه نگردد ۲

بجز شکست ندارد بهار عالم امکان
گلی که باربرآن گوشه کلاه نگردد ۳

هجوم خلق نگردد حجاب وحدت یزدان
علم نهفته ز بسیاری سپاه نگردد ۴

فتادگی است پروبال رهروان طریقت
به هیچ جانرسدهرکه خاک راه نگردد ۵

مکش چو شمع برون از نیام تیغ زبان را
که نقد زندگیت خرج اشک وآه نگردد ۶

که سربرآورد از خجلت گناه قیامت
سحاب رحمت اگر پرده گناه نگردد ۷

کند کناره شریفی کز اختلال خسیسان
چوکهربا سبک از جذب برگ کاه نگردد ۸

چنین که بسته به خشکی سپهر کشتی احسان
شرابخانه محال است خانقاه نگردد ۹

نسیم می شود از فیض نوبهار معنبر
نمی شود ز خط آن چشم خوش نگاه نگردد ۱۰

مپوش چهره روشن ز چشم صائب حیران
که نورمهرکم از اقتباس ماه نگردد ۱۱