این متن به زیباییهای عشق و طبیعت میپردازد و تأثیر عشق را بر دل و جان انسان توصیف میکند. همچنین، به تغییرات فصل بهار و زیباییهای آن اشاره دارد. در ادامه، به موضوع خودشناسی و تأثیر فرد بر جهان پیرامونش پرداخته شده است. در نهایت، عشق به عنوان نیرویی بیتکلف و آزاد توصیف شده که در همه ذرات جهان نمایان است.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات به عشق و خودشناسی نیاز به بلوغ فکری دارد.
غزل ۴۴۷۵ - از عشق یار نوخط دل زود می گشاید
فصل بهاراز دل زنگار می زداید ۱
حسن برهنه رویان بر یک قرار باشد
هر روز خط کمالی بر حسن می فزاید ۲
از یار چارابرو سخت است دل گرفتن
کشتی ز چار موجه کمتر به ساحل آید ۳
هر کس فکند خود راافکند عالمی را
هر کس به خود برآید با عالمی برآید ۴
عشق است بی تکلف حسن است لاابالی
تا با که خوش بر آید تا از کجا نماید ۵
آیینه دار عشقند ذرات هر دو عالم
این آفتاب جانسوز تا از کجا برآید ۶
گلهای بوستانی بر هم نهند دیوان
دیوان خویش صائب در هر کجا گشاید ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.