غزل ۴۴۷۲ - گر بی طلب رسد رزق ما را عجب نباشد

گر بی طلب رسد رزق ما را عجب نباشد
مهمان نخوانده آیدهرجاطلب نباشد ۱

قصد گزند داری ماری که راست گردد
گرچرخ شد مساعد جای طرب نباشد ۲

در پرده غیرت ما دندان به دل فشارد
زخم ندامت ما بیرون لب نباشد ۳

بی ابری نیست ممکن گردد لب صدف تر
دریا سراب باشدهرجاسبب نباشد ۴

داغی که درسیاهی است ایمن زچشم زخم است
روز سیاه ما را پروای شب نباشد ۵

دامان رهنوردان پیوسته بر میان است
جان رمیده ماجز زیر لب نباشد ۶

تا بی طلب نباشدمهمان نمی پذیرند
در کیش بی نیازان حرف طلب نباشد ۷

از راه دور منزل گردد بهشت رهرو
بی لذت است روزی هرجاتعب نباشد ۸

در دامن شب آویزچون بسته گشت کارت
کاین جادرازدستی ترک ادب نباشد ۹

از استخوان بی مغزپوچ است حرف گفتن
حرف از نسب مگوییدهرجاحسب نباشد ۱۰

دامان پاک صائب صبح امیدواری است
گریارمهربان شد با ما عجب نباشد ۱۱