این شعر از صائب تبریزی بیانگر عشق و دلبستگی شاعر به معشوق است و از مفاهیمی مانند صبر، عشق، رنج و ناامیدی سخن میگوید. شاعر از ناتوانی در کنترل احساسات خود میگوید و این که آرامش او در گرو گرفتاریهای عشقی است. همچنین، شعر به مفاهیمی مانند عرفان و زهد نیز اشاره دارد.
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مضامین مانند ناامیدی و رنج عشقی نیاز به بلوغ فکری برای درک صحیح دارند.
غزل ۴۴۴۸ - با روی تو صبر از دل بیتاب نیاید
خودداری ازین آینه چون آب نیاید ۱
غافل نکند بستر گل شبنم ما را
در دیده روشن گهران خواب نیاید ۲
زنجیر حریف دل خوش مشرب ما نیست
از موج عنانداری سیلاب نیاید ۳
در دیده صیاد کمینگاه بهشتی است
زاهد بدر از گوشه محراب نیاید ۴
بی خیرگی آیینه ز رخسارتوگل چید
چشمی که بود نرم دراوآب نیاید ۵
آسودگی من ز گرفتاری خویش است
در دام محال است مرا خواب نیاید ۶
چشمی که نمکسود شد از پرتو منت
از خانه تاریک به مهتاب نیاید ۷
دلبسته گردون دل آسوده ندارد
استادگی از کوزه دولاب نیاید ۸
صائب دل افسرده من گرم نگردد
تا بر سرم آن مهر جهانتاب نیاید ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.