غزل ۴۴۳۵ - گر چشم تر از پوست چو بادام برآید

گر چشم تر از پوست چو بادام برآید
آسان ز وصال شکرش کام برآید ۱

جان من مشتاق به لب می رسد از شوق
تا از دهن تنگ تو پیغام برآید ۲

خون در دل یاقوت زند جوش ز غیرت
هر جا ز عقیق لب او نام برآید ۳

مشکل بود از رشته امید گسستن
چون مرغ گرفتار من از دام برآید ۴

بیرون ندهد نم ز جگر لاله سیراب
کی حرف به مستی ز لب جام برآید ۵

آن را که بود همچو شرر دیده روشن
در نقطه آغاز ز انجام برآید ۶

از موج حوادث نشود پخته سبک مغز
از بحر همان عنبر تر خام برآید ۷

زنهار مکن سرکشی از حلقه عشاق
کز فاخته این سرو به اندام برآید ۸

زآتشکده هند شد آدم ز گنه پاک
زین بوته محال است کسی خام برآید ۹

در کلبه مقصود نفس راست نماید
از هر دو جهان هر که به یک گام برآید ۱۰