این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که از تشبیهات و استعارههای زیبا برای بیان احساسات عمیق عاشقانه و مفاهیم عرفانی استفاده میکند. شاعر از عناصری مانند بادام، یاقوت، عقیق، و شرر برای توصیف حالات عاشقانه و روحانی بهره میبرد. همچنین، مفاهیمی مانند امید، رهایی، و پاکی در این شعر به چشم میخورد.
متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که درک آنها ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد. همچنین، برخی از تشبیهات و استعارهها نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه برای درک کامل دارند.
غزل ۴۴۳۵ - گر چشم تر از پوست چو بادام برآید
آسان ز وصال شکرش کام برآید ۱
جان من مشتاق به لب می رسد از شوق
تا از دهن تنگ تو پیغام برآید ۲
خون در دل یاقوت زند جوش ز غیرت
هر جا ز عقیق لب او نام برآید ۳
مشکل بود از رشته امید گسستن
چون مرغ گرفتار من از دام برآید ۴
بیرون ندهد نم ز جگر لاله سیراب
کی حرف به مستی ز لب جام برآید ۵
آن را که بود همچو شرر دیده روشن
در نقطه آغاز ز انجام برآید ۶
از موج حوادث نشود پخته سبک مغز
از بحر همان عنبر تر خام برآید ۷
زنهار مکن سرکشی از حلقه عشاق
کز فاخته این سرو به اندام برآید ۸
زآتشکده هند شد آدم ز گنه پاک
زین بوته محال است کسی خام برآید ۹
در کلبه مقصود نفس راست نماید
از هر دو جهان هر که به یک گام برآید ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.