غزل ۴۴۳۳ - آهی که ز دلهای هوسناک برآید

آهی که ز دلهای هوسناک برآید
دودی است که از بوته خاشاک برآید ۱

در سوزش دل کوش که در مزرعه امکان
تخمی که شود سوخته از خاک برآید ۲

بیرون نبرد سرکشی از خوی نکویان
گر آه جگر سوز به افلاک برآید ۳

از باده گلرنگ مرا باز شود دل
از گریه گره گر ز رگ تاک برآید ۴

صبحی که تو از دل سیهی خنده شماری
آهی است که از سینه افلاک برآید ۵

از گنج به افسون نکند مار جدایی
قارون چه خیال است که از خاک برآید ۶

آهی که کند داغ جگر گاه فلک را
از سینه گرم و دل غمناک برآید ۷

از تیرگی بخت مکن شکوه که این دود
صائب ز دل شعله ادراک برآید ۸