این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که به مفاهیمی مانند پاکی، عشق، رنج، و امید میپردازد. شاعر از عناصری مانند نور، آیینه، یوسف، گلزار، و لاله برای بیان احساسات عمیق استفاده کرده است. همچنین، مفاهیمی مانند صبر، درک، و رسیدن به کمال نیز در آن دیده میشود.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد. همچنین، برخی از اشارات مانند رنج و سوختگی نیاز به درک بالاتری از زندگی و تجربیات انسانی دارد.
غزل ۴۴۳۱ - حسنی که به نور نظر پاک برآید
از خلوت آیینه عرقناک برآید ۱
دامن کشد از صحبت پیراهن یوسف
خاری که ز گلزار تو بیباک برآید ۲
خونین جگری را که تمنای بهارست
چون لاله نفس سوخته از خاک برآید ۳
از روی گهر پاک کند گرد یتیمی
آهی که به صدق از جگر چاک برآید ۴
از تیرگی بخت مکن شکوه که این دود
دایم ز دل شعله ادراک برآید ۵
تنهای ضعیف است کمینگاه دل گرم
این برق جهانسوز ز خاشاک برآید ۶
آن مرد تمام است ازین خلق زراندود
کز بوته سودا و سفر پاک برآید ۷
صائب چه اثر در دل معشوق نماید
آهی که ز دلهای هوسناک برآید ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.