این شعر عاشقانه و عرفانی از صائب تبریزی، با استفاده از تصاویر زیبا و استعارههای عمیق، به موضوعاتی مانند عشق، رنج، صبر، و ارزشهای اخلاقی میپردازد. شاعر از عناصری مانند شبنم، اشک، چشمه حیوان، و خضر برای بیان احساسات و مفاهیم عمیق استفاده کرده است.
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه و استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. این شعر更适合 افرادی که تجربهی بیشتری در درک شعرهای کلاسیک فارسی دارند.
غزل ۴۴۱۷ - چون شبنم می بر رخ جانان بنشیند
در آب وعرق چشمه حیوان بنشیند ۱
شرمنده خونگرمی اشکم که همه عمر
نگذاشت مراگردبه مژگان بنشیند ۲
دل صاف کن آن گاه ز ماحرف طلب کن
از آینه طوطی به دبستان بنشیند ۳
مژگان شمرم بوسه زنم بر کف پایش
در چشمم اگر خار مغیلان بنشیند ۴
آن کس که چو یوسف بودش چشم عزیزی
شرط است که یک چند به زندان بنشیند ۵
از طعنه خامان نشود کند طبیعت
کی آتش سوزنده به دامان بنشیند ۶
گر خضر ببیند لب جان پرور او را
در ماتم سر چشمه حیوان بنشیند ۷
هر کس که چو صائب به تکلف نکند زیست
پیوسته چو گل خرم وخندان بنشیند ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.